عظمت و بزرگى ايمان:

 پيامبر صلی الله علیه وسلم  و بشارت جنت براى كسى كه از يقين و صميم قلب شهادت بدهد كه: معبودى جز خدا نيست مسلم از ابوهريره روايت نموده، كه گفت: ما در اطراف رسول خداص نشسته بوديم، ابوبكر و عمر (رضى اللَّه عنهما) نيز با چند نفر ديگر همراهمان حضور داشتند. پيامبر خدا ص از ميان ما برخاست، و در بازگشت تأخير نمود. ترسيديم كه به دور از چشم ما گرفتار شده باشد، و بنابر همين خوف برخاستيم، و من نخستين كسى بودم كه ترسيدم، و در طلب و جستجوى رسول خداص بيرون رفتم، تا اين كه به بستانى از انصار كه مال بنى نجار بود آمدم. (در) اطراف آن دور زدم كه آيا دروازهاى برايش مىيابم؟ ولى نيافتم، ناگهان به جويبارى برخوردم كه از چاهى از بيرون، داخل بستان مىشد. خود را جمع نمودم و به نزد رسول خداص رسيدم. فرمود: «ابوهريره؟» پاسخ دادم: بلى اى رسول خدا! پرسيد: «چه كار دارى؟» گفتم تو در ميان ما بودى، برخاستى و تاخير نمودى، بنابراين ترسيديم كه دور از ما و به تنهايى گرفتار شده باشى، و من نخستين كسى بودم كه ترسيدم، و به اين بستان آمدم، و خود را چنانكه روباه جمع مىكند جمع نمودم و داخل شدم، و مردمان هم پشت سر هم هستند. فرمود: «اى ابوهريره - و هر دو كفشهاى خود را به من داد - ، و گفت: با اين دو كفش هايم برو، و با هر كه در پشت اين بستان روبرو شدى كه وى شهادت مىدهد، به اين كه معبودى جز خدا نيست، و از قلب به آن يقين دارد، به جنت بشارتش بده». آن گاه نخستين كسى كه با من روبرو گرديد عمررضی الله عنه بود، گفت: اى ابوهريره، اين دو نعل براى چيست؟ گفتم: اين همان نعلهاى رسول خدا ص هستند، مرا با آن دو فرستاده است كه با هر كه روبرو شدم كه از صميم و يقين قلب شهادت مىدهد كه معبودى جز خدا وجود ندارد، به جنت بشارتش دهم. آن گاه عمر (با دست خود) به ميان هر دو سينهام زد، در جا نقش زمين شدم، و گفت: اى ابوهريره برگرد، من به طرف رسول خدا ص برگشتم، و در حالى كه مىگريستم به وى پناه بردم، وى در ميان هر دو سينهام چنان ضربهاى زد كه نقش زمين شدم، و گفت: برگرد. پيامبر خدا ص فرمود: «اى عمر، چه چيزى تو را به اين كار وادار نمود؟» پاسخ داد: اى رسول خدا، پدر و مادرم فدايت، آيا ابوهريره را با هر دو نعلت فرستادى، كه با هر كه روبرو شود كه از يقين و صميم قلب شهادت مىدهد، كه معبودى جز خدا نيست، او را به جنت بشارت بدهد؟ گفت: «بلى»، عمر گفت: اين كار را مكن، چون مىترسم مردم بر آن اعتماد نمايند، بگذارشان عمل كنند، رسول خدا ص فرمود: «پس بگذارشان». اين چنين در جمع الفوائد (7/1) آمده ست.