او ابوالحسین بن حجاج قشیری نیشابوری است که در سال 204 هجری در نیشابور به دنیا آمد. او در ابتدای کودکی به فراگیری حدیث پرداخت و بعداً جهت تکمیل اطلاعات خود به مراکز علمی آن زمان؛ از جمله: عراق و شام و حجاز و... سفر کرد و با بزرگانی چون: امام احمد و ابن راهویه و بخاری دیدار و در محضر آنها تلمذ کرد.
امام مسلم آثار فراوانی در حدیث و علم رجال به رشتهی تحریر درآورده که «صحیح» او مهمترین آنهاست.
کتاب صحیح مسلم انتخابی است بین سیصد هزار حدیث که از اساتید مختلف سماع کرده است و به قول یکی از شاگردانش تألیف این کتاب 15 سال طول کشیده است.
در تعداد احادیث این کتاب اختلاف نظر است. امام نووی یکی از شارحان این کتاب معتقد است، صحیح مسلم مشتمل بر 7275 حدیث میباشد که با حذف مکررات تعداد احادیث به 4000 حدیث میرسد.
اما محمد فؤاد عبدالباقی محقق معاصر میگوید: «بدون در نظرگرفتن احادیث تکراری، تعداد احادیث 3018 حدیث میباشند».
این امام بزرگوار در سال 261 هجری در نیشابور دار فانی را وداع گفت.
شرحها و تعلیقاتی بر صحیح مسلم نوشته شده است که به برخی از آنها اشاره میکنیم:
1- الإکمال فی شرح مسلم الحجاج، تألیف: قاضی عیاض، متوفای 544 هجری.
2- المنهاج فی شرح صحیح مسلم بن حجاج، تألیف: یحیی بن شرف الدین نووی ملقب به محیی الدین، متوفای 676 هجری.
3- الدیباج علی صحیح مسلم بن الحجاج، تألیف: جلال الدین سیوطی، متوفای 911 هجری.
به عقیدهی برخی، شرح امام نووی بر صحیح مسلم، از جهت ایجاز و احاطه مهمترین و بهترین شرح میباشد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر