او ابوعبدالله محمد بن یزید بن ماجه قزوینی است. در سال 207 یا 209 هجری در قزوین به دنیا آمد و در سال 273 درگذشت.
این محدث بزرگ برای کسب علم به مراکز علمی مشهور آن زمان؛ از جمله: عراق و بصره و کوفه و... سفر کرده و در محضر استادان بزرگ آن مراکز علمی تلمذ کرده است.
گرچه در میان محدثین و علما اعتبار احادیث ذکر شده در سنن ابن ماجه مورد اختلاف است، اما حسن ترتیب آن نسبت به سایر کتابهای حدیثی مشهور است.
برخی از بزرگان بر این باورند که «الموطأ» امام مالک / بر «سنن» ابن ماجه / مقدم است و برخی دیگر قایل به مقدمبودن «سنن» دارمی بر «سنن» ابن ماجه شدهاند.
«سنن» ابن ماجه، در بین کتب ششگانهی حدیثی اهل سنت از پایینترین میزان اعتبار برخوردار است و به گفتهی سیوطی این کتاب مشتمل بر احادیثی است که افراد متهم به کذب و سرقت (کذب و سرقت در حدیث) آنها را نقل کردهاند و برخی از این احادیث به گونهای است که جز از ناحیهی همین عده شناخته شده نیست، گرچه این موضوع، در بارهی کل سنن ابن ماجه نیست و از ارزش آن نمیکاهد.
بر «سنن» ابن ماجه شرحهایی نوشته شده است که میتوان به «مصباح الزجاجة علی سنن ابن ماجه» جلال الدین سیوطی اشاره کرد( ).
امید است در آینده بر کتابهای حدیثی شرحهایی انجام گیرد و کارهایی صورت گیرد تا مسلمانان بیشتر از گذشته به سنت پاک پیامبر صلی الله علیه وسلم دسترسی داشته باشند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر